Ένιωθε το χίονι να τρίζει σε κάθε της βήμα. Φρόντιζε να περπατάει γοργά - δεν ήθελε να φανεί το πόσο άβολες ήταν για εκείνη αυτές οι συνθήκες. Ο Καϊνίτης, που της συστήθηκε απλά ως Κωνσταντίνος Ρωμανός, βάδιζε αποφασιστικά και με σταθερό ρυθμό, γεγονός που μαρτυρούσε τη στρατιωτική ζωή του. Σε τακτά χρονικά διαστήματα γυρνούσε αργά το κεφάλι του για να σιγουρευτεί πως τον ακολουθούσε κι αυτό την πείσμωνε παραπάνω, μα προσπάθησε να μην το δείξει. Η πρώτη καλή εντύπωση ήταν το κλειδί: αυτοί οι σκληραγωγημένοι άντρες έπρεπε να καταλάβουν πως δεν είχαν μπροστά τους μια απροστάτευτη γυναικούλα, όμως ταυτόχρονα δεν έπρεπε να νιώσουν πως δεν τους σεβόταν. "Ίση προς ίσους" ήταν η σκέψη που επαναλάμβανε συνεχώς στο μυαλό της, κρατώντας ψηλά το κεφάλι και αποφεύγοντας να ανταποδώσει τα βλέμματα των στρατιωτών, τους οποίους ένιωθε να την κοιτούν εξεταστικά.
Ο προορισμός τους δεν άργησε να γίνει ξεκάθαρος: στο βάθος, μέσα από το χιόνι, ξεπρόβαλε μια ογκώδης σκηνή. Στην είσοδο στεκόταν ένας πραγματικός γίγαντας, βγαλμένος από κάποιον αρχαίο γοτθικό θρύλο ή κάποιο πάνθεον των Ανθρώπων του Βορρά. Ο Ρωμανός, ευθυτενής και γεροδεμένος, γρήγορα μετατράπηκε σε μια ασήμαντη καχεκτική φιγούρα όταν σταμάτησαν μπροστά από το δίμετρο πλάσμα, κι ούτε που τόλμησε η Κλαιρ να σκεφτεί το πώς θα φαινόταν η ίδια. "Ίση προς ίσους" ξανασκέφτηκε και διέκοψε τις συστάσεις του Ρωμανού.
"Είμαι η Claire Dubois της clan Brujah" είπε κοιτάζοντας τον γιγαντόσωμο άντρα στα μάτια.
"Groz Schwarzer" της απάντησε γρήγορα και κοφτά. "Ακολουθήστε με", είπε και γύρισε προς τη σκηνή.
Η Claire πρόσεξε την άμεση απάντησή του και συμπέρανε αμέσως πως αυτός ο Καϊνίτης δεν αγαπούσε τα πολλά λόγια. Της ήταν ξεκάθαρο πως θα είχε το πλεονέκτημα αν συνομιλούσε μαζί του ένας προς έναν, χωρίς κάποιον να τον συμβουλεύει. Γρήγορα πήρε την απόφαση να μιλήσει: "Θα προτιμούσανα μιλήσουμε κατ' ιδίαν..."
Ο Groz σταμάτησε απότομα και, ρίχνοντας ένα διστακτικό βλέμμα στη νεοφερμένη, έγνεψε απρόθυμα στους υπόλοιπους να παραμείνουν εκτός της σκηνής και έπειτα χάθηκε στο εσωτερικό της. Η Claire χαμογέλασε. "Ίση προς ίσο" σκέφτηκε και τον ακολούθησε.
Ο προορισμός τους δεν άργησε να γίνει ξεκάθαρος: στο βάθος, μέσα από το χιόνι, ξεπρόβαλε μια ογκώδης σκηνή. Στην είσοδο στεκόταν ένας πραγματικός γίγαντας, βγαλμένος από κάποιον αρχαίο γοτθικό θρύλο ή κάποιο πάνθεον των Ανθρώπων του Βορρά. Ο Ρωμανός, ευθυτενής και γεροδεμένος, γρήγορα μετατράπηκε σε μια ασήμαντη καχεκτική φιγούρα όταν σταμάτησαν μπροστά από το δίμετρο πλάσμα, κι ούτε που τόλμησε η Κλαιρ να σκεφτεί το πώς θα φαινόταν η ίδια. "Ίση προς ίσους" ξανασκέφτηκε και διέκοψε τις συστάσεις του Ρωμανού.
"Είμαι η Claire Dubois της clan Brujah" είπε κοιτάζοντας τον γιγαντόσωμο άντρα στα μάτια.
"Groz Schwarzer" της απάντησε γρήγορα και κοφτά. "Ακολουθήστε με", είπε και γύρισε προς τη σκηνή.
Η Claire πρόσεξε την άμεση απάντησή του και συμπέρανε αμέσως πως αυτός ο Καϊνίτης δεν αγαπούσε τα πολλά λόγια. Της ήταν ξεκάθαρο πως θα είχε το πλεονέκτημα αν συνομιλούσε μαζί του ένας προς έναν, χωρίς κάποιον να τον συμβουλεύει. Γρήγορα πήρε την απόφαση να μιλήσει: "Θα προτιμούσανα μιλήσουμε κατ' ιδίαν..."
Ο Groz σταμάτησε απότομα και, ρίχνοντας ένα διστακτικό βλέμμα στη νεοφερμένη, έγνεψε απρόθυμα στους υπόλοιπους να παραμείνουν εκτός της σκηνής και έπειτα χάθηκε στο εσωτερικό της. Η Claire χαμογέλασε. "Ίση προς ίσο" σκέφτηκε και τον ακολούθησε.
